Kwietnik z makramy to najczęściej wybierany pierwszy poważny projekt sznurkowy i nie bez powodu. Powstaje z czterech powtarzalnych splotów, wymaga niewiele materiału, a efekt jest natychmiast widoczny w mieszkaniu. Do tego rozwiązuje realny problem, bo pozwala powiesić roślinę tam, gdzie nie ma miejsca na parapecie. Poniżej znajdziesz pełną instrukcję wersji podstawowej oraz trzy warianty wzoru do wyboru.
Ile sznurka potrzebujesz
Do standardowego kwietnika na doniczkę o średnicy piętnastu centymetrów potrzebujesz ośmiu sznurków o długości czterech metrów każdy, czyli razem trzydziestu dwóch metrów. Brzmi to dużo, ale pamiętaj, że sznurki składasz na pół, więc pracujesz na odcinkach dwumetrowych. Dodatkowo przygotuj jeden krótki sznurek o długości metra na węzły wykończeniowe oraz metalowe kółko o średnicy około czterech centymetrów.
Grubość sznurka dobierz do wielkości doniczki: trzy milimetry na małe i średnie doniczki, pięć milimetrów na duże i ciężkie. Pamiętaj, że kwietnik musi udźwignąć doniczkę razem z mokrą ziemią, co przy średniej roślinie oznacza od dwóch do czterech kilogramów. Bawełniany sznurek trzymilimetrowy spokojnie to wytrzyma, pod warunkiem że węzły są dobrze dociągnięte. Podstawy techniki opisujemy we wpisie o makramie krok po kroku.
Kwietnik krok po kroku
Przełóż wszystkie osiem sznurków przez metalowe kółko i wyrównaj je tak, żeby oba końce każdego miały równą długość. Zbierz je tuż pod kółkiem i owiń krótkim sznurkiem, robiąc węzeł opaskowy o wysokości około trzech centymetrów, który spina całość i tworzy estetyczne wykończenie u góry. To jedyny trudniejszy moment całej pracy, więc dociągaj go powoli i równo.
Podziel sznurki na cztery grupy po cztery i w każdej wykonaj serię ośmiu węzłów płaskich. Powstaną cztery paski, które będą ramionami kwietnika. Odmierz od nich dwadzieścia centymetrów w dół i wykonaj tak zwane przeplecenie: w każdej grupie weź dwa prawe sznurki i połącz je z dwoma lewymi sznurkami grupy sąsiedniej, wiążąc pojedynczy węzeł płaski. Ten krok tworzy siatkę, w której osadzi się doniczka.
Odmierz kolejne dziesięć centymetrów i powtórz przeplecenie, tym razem znowu przesuwając grupy o połowę. Na koniec zbierz wszystkie sznurki razem, odmierz około pięciu centymetrów i zwiąż je jednym mocnym węzłem opaskowym. Nadmiar przytnij, zostawiając frędzle o długości piętnastu centymetrów, i rozczesz je szczotką.
Trzy warianty wzoru
Wariant pierwszy, minimalistyczny, pomija węzły płaskie w ramionach i zostawia same gładkie sznurki z dwoma przepleceniami. Wygląda bardzo współcześnie, robi się w dwadzieścia minut i najlepiej pasuje do wnętrz skandynawskich. Wariant drugi, spiralny, zastępuje węzły płaskie w ramionach węzłami spiralnymi, przez co ramiona same się skręcają i dają efekt liny. To najbardziej efektowna wersja przy niewielkim nakładzie pracy.
Wariant trzeci, warstwowy, zakłada trzy poziomy przepleceń zamiast dwóch i dłuższe frędzle, przez co kwietnik staje się dominującym elementem ściany. Ta wersja wymaga sznurków o długości pięciu metrów zamiast czterech. Można też zrobić kwietnik piętrowy, mieszczący dwie lub trzy doniczki jedna nad drugą, ale wtedy koniecznie użyj sznurka pięciomilimetrowego i mocnego haka montażowego.
Jak i gdzie powiesić kwietnik
Do sufitu z betonu użyj kołka rozporowego i haka z gwintem, do sufitu z płyty gipsowo kartonowej koniecznie kotwy motylkowej, bo zwykły kołek wyrwie się razem z płytą. Do drewnianej belki wystarczy wkręt z uchem. Zawsze zakładaj obciążenie co najmniej trzykrotnie większe od rzeczywistego, bo mokra ziemia po podlaniu waży znacznie więcej niż sucha, a kwietnik czasem się rozbuja.
Najlepsze miejsca to okolice okna, ale poza zasięgiem otwierania, róg pokoju oraz przestrzeń nad blatem w kuchni. Pamiętaj o podstawce pod doniczką albo o doniczce bez otworu, bo woda kapiąca na podłogę szybko zniechęca do całego pomysłu. Świetnie w kwietnikach wyglądają rośliny zwisające: epipremnum, tradeskancja i szparag. Sznurkowy kwietnik dobrze zestawia się z doniczkami z cementu, bo faktura betonu kontrastuje z miękkością bawełny.
Pielęgnacja i pranie
Bawełniany kwietnik z czasem łapie kurz, zwłaszcza na frędzlach. Najprościej odkurzyć go szczotką do tapicerki albo suszarką na zimnym nawiewie. Jeśli sznurek się zabrudzi, można go uprać ręcznie w letniej wodzie z delikatnym detergentem, ale trzeba liczyć się z tym, że praca po wyschnięciu lekko się skurczy i węzły się zacisną. Suszy się go na płasko, nigdy wiszący pod ciężarem wody.
Frędzle po praniu warto ponownie rozczesać, gdy są jeszcze lekko wilgotne, bo wtedy najlepiej się układają. Jeśli sznurek pożółkł od słońca, nie da się tego cofnąć, dlatego kwietników nie wieszamy w miejscu z ostrym, bezpośrednim światłem przez cały dzień. Więcej wariantów pracy ze sznurkiem znajdziesz we wpisie o makramie na ścianę.
Najczęstsze pytania o kwietnik z makramy
Ile sznurka na kwietnik z makramy?
Na standardową doniczkę o średnicy piętnastu centymetrów potrzeba ośmiu sznurków po cztery metry, czyli razem trzydziestu dwóch metrów, plus metr na węzły wykończeniowe.
Ile udźwignie kwietnik z makramy?
Bawełniany sznurek trzymilimetrowy z dobrze dociągniętymi węzłami spokojnie utrzyma doniczkę z mokrą ziemią o wadze do czterech kilogramów. Przy cięższych roślinach użyj sznurka pięciomilimetrowego.
Czy kwietnik z makramy można prać?
Tak, ręcznie w letniej wodzie z delikatnym detergentem. Praca po wyschnięciu lekko się skurczy, a frędzle trzeba ponownie rozczesać, gdy są jeszcze wilgotne.